by Adrianna Chocianowska



Podologia Fizjoterapia Podochirurgia


  • 10 maja 2018

    Egzostoza podpaznokciowa
    (łac. exostosis subungualis)


    Dużą grupę pacjentów gabinetów podologicznych stanowią osoby borykające się z wyglądem swoich paznokci. Zmiana wyglądu płytki paznokciowej to często krępujący problem chowany w skarpetkach. Problemy z wyglądem płytki paznokciowej są powodowane różnymi czynnikami. Do najczęstszych z nich zaliczamy zmiany grzybicze i urazy. Dziś postaram się przybliżyć enigmatycznie brzmiącą zmianę,  która w znaczący sposób wpływa na wygląd płytki paznokciowej a mianowice egzostoza podpaznokciowa.

     

    Egzostoza podpaznokciowa

    Egzostoza podpaznokciowa jest łagodnym, nabytym guzem dystalnej części paliczka stóp, uważana za rzadki wariant osteochondromii (wyrośle chrzęstno-kostne).

    Po raz pierwszy opisany przez Dupuytren w 1847 roku jest najczęstszym nowotworem paznokci u młodych dorosłych, reprezentującym łagodną proliferację kostną dystalnej falangi o nieznanej etiologii.

     

    Obraz histopatologiczny

    Struktuta egzostozy podpaznokciowej to dojrzała kość beleczkowata pokryta dobrze rozwiniętą włóknistożylno nasadką umiejscowioną w głębokiej skórze właściwej. Natomiast osteochondroma jest pokryta charakterystyczną chrząstką szklistą.

    Następną różnicą w obrazie histopatologicznym między egzostozą podpaznokciową a  osteochondromą jest tkanka, z której powstają. W egzostozach kość powstaje bezpośrednio z tkanki chrzęstnej włóknistej, podczas gdy w tradycyjnych osteochondromach pochodzi z zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego.

    Poniżej obraz histopatologiczny zgodny z egzostozą podpaznokciową czyli tkanka skórna z prawidłową tkanką beleczkowatą i przerostem włóknisto-szklistym.

     

    Etiologia

    Etiologia powstawania zmiany jest nieznana. Przypuszcza się, że jest to reaktywna metaplazja wynikająca z urazu. Komórki tkanki łącznej o charakterze kostnienia w wyniku ostrego lub przewlekłego drażnienia przekształcają się w komórki nowotworowe.

    Do innych przyczyn powstawania egzostozy podpaznokciowej zalicza się przewlekłe infekcje i zabiegi chirurgiczne powodujące trwałe lub tymczasowe usunięcie płytki paznokciowej.

     

    Objawy

    Pacjenci z egzostozą to najczęściej dzieci i młodzi dorośli. Zmaiana pojawia się w 80% przypadków na grzbietowej stronie paluchów, rzadziej na innych palcach. Najczęściej centralnie pod paznokciem lub po przyśrodkowej stronie.

    Guz powoduje deformacje kształtu palca i płytki paznokciowej. Paznokcie zaczynają sie rozwarstwiać, powstaje onycholiza. Łożysko ulega skróceniu, a płytka dużo wolniej rośnie. Na opuszku można wyczuć zgrubienie. Paliczek jest zadarty, a skóra napięta.

     

    Rozpoznanie

    Doświadczony podolog lub chirurg po dokładnym wywiadzie, oględzinach i badaniu palpacyjnym jest wstanie celnie postawić diagnozę. Warto jednak wykonać zdjęcie RTG, w celu potwierdzenia diagnozy i uwidocznienia przerostu kostnego.

    Leczenie

    Zabieg chirurgiczny polega na usunięciu egzostozy w granicy ze zdrową tkanką kostną. Dalsze leczenie wymaga regularnych wizyt kontrolnych u podologa, który czuwa nad wzrostem pytki.

     

    Różnicowanie

    Zmiany te są często błędnie diagnozowane jako choroby łożyska paznokcia, brodawki podpaznokciowe, ziarniak ropotwórczy, fibrokeratoma czy kostniakomięsak.  Ze względu na kliniczne podobieństwo zmiany te muszą być oceniane pod kątem cech klinicznych, radiologicznych i histopatologicznych. Pozwoli to postawić trafną diagnozę i ustalić prawidłowe leczenie.

    Adrianna Chocianowska

    Podolog/Fizjoterapeuta

     



  • 16 kwietnia 2018

    Małe stopy-chód na palcach


    Od momentu narodzin do okresu wczesnodziecięcego, stopa rozwija się bardzo dynamicznie. Efektem końcowym tego procesu jest możliwość stabilnego stania i samodzielnego chodzenia. Jednak nie każda mała stopa rozwija się w sposób prawidłowy niczym nie zakłócony.

    Bardzo dużo mówi się o koślawości stóp u małych dzieci. Wszelkiego rodzaju obuwie, które jest dostępne na rynku, posiada wyprofilowaną wkładkę, której celem jest wspomaganie biernego uniesienia wewnętrznej krawędzi stopy. Takie rozwiązanie, ma wspomóc kształtowanie wysklepienia. Koślawość jest jednym z wielu problemów dotykających dziecięce stopy. Każda nieprawidłowość wymaga konsultacji u specjalisty.

    Szacuje się, że 15% dzieci prezentuje chód palcowy powodowany przez nieznane czynniki. Należy zaznaczyć , że w trzecim trymestrze, baletowe ustawienie stóp uznaje się za normę – jest to związane z rozwojem aktywności mięśni z grupy prostowników. W tym okresie, w momencie kontaktu stóp dziecka z podłożem, całe nóżki się napinają, a stopy przyjmują tzw. baletowe ustawienie. Jest to sytuacja przejściowa i przez kolejne 3 miesiące, dziecko powinno obciążyć już stopę na całej jej długości – podeszwy stóp i pięty. Od tego momentu stopa stopniowo przyjmuje funkcję podporową.
    Dzieci prezentujące chód na palcach, obciążają w głównej mierze przodostopie – pięta właściwie nie ma kontaktu z podłożem. Jest to spowodowane nadmiernym napięciem mięśni łydki. Stała praca koncentryczna tych mięśni, może skutkować nieodwracalnym skróceniem ścięgna Achillesa. Brak obciążenia pięt, sprawia że jest ona zdecydowanie smuklejsza niż ta, która rozwija się w warunkach prawidłowych. Nadmiernie obciążane przodostopie jest z kolei masywniejsze. W wyniku przewlekłego nieprawidłowego rozkładu sił działających na stopy dziecka, powstają zrogowacenia w obrębie opuszki palucha czy modzeli w okolicy kłębu palucha.

    Zaburzenia występujące w obrębie stóp, mają znaczny wpływ na rozwój postawy dziecka. Przykurczona tylna taśma mięśniowa ogranicza wyprost w stawie kolanowym. Tak rozkładające się napięcie w obrębie kończyn dolnych, wyzwala nadmierne zgięcie w stawach biodrowych. W wyniku dalej idącej kompensacji, miednica ustawiona jest w nadmiernym przodopochyleniu, a lordoza w lędźwiowym odcinku kręgosłupa ulega pogłębieniu. Każda pojawiająca się nieprawidłowość, wpływa negatywnie na sąsiednie segmenty w ciele dziecka. Dlatego, to co dzieje się ze stopą, ma znaczny wpływ także na ustawienie głowy.
    Okazuje się, że problem wad stóp jest bardziej złożony niż może się wydawać. Terapia stóp dziecka wymaga zespołowej pracy fizjoterapeuty, nierzadko podologa, a także lekarza – ortopedy lub neurologa, który powinien określić podłoże „palcowego” ustawienia stóp.

    W najprostszych przypadkach wystarczające mogą się okazać odpowiednio dostosowane wkładki – wykonane z odcisku stóp pacjenta. Korektę można również uzyskać poprzez wdrożenie terapii manualnej stóp. U najmłodszych pacjentów (tych którzy jeszcze nie rozpoczęli samodzielnie chodzić) doskonale sprawdza się zastosowanie kinesio tapingu. W skrajnych przypadkach świetnie sprawdzają się gipsy, a także ortezy. Każde z wymienionych rozwiązań ma na celu korekcję wady, a także zapobieganie przed pogłębianiem się problemu, a przede wszystkim zapobiec operacyjnej korekcji.
    Z wdrożeniem terapii małego dziecka nie powinniśmy zwlekać. Należy zadziałać, zanim wszelkie kompensacje ulegną utrwaleniu. Im wcześniej zespół specjalistów zacznie działać, tym większe są szanse na sukces terapeutyczny.

    Paulina Kubowicz

    Rehabilitantka-Bobath

    www.mamatata.org

     



  • 26 marca 2018

    Ból w przedniej części stopy


    Metatarsalgia to określenie bólu podeszwy stopy  na granicy śródstopia i przodostopia. Ból najczęściej występuje wokół stawów śródstopno-paliczkowych (MTP). Dolegliwości bólowe nasilają się podczas obciążania kończyny w pozycji stojącej, podczas chodzenia, biegania czy noszenia butów na wysokim obcasie. Objawy bólowe mogą współistnieć z zaburzeniami czucia, mrowienia i drętwienia palców stopy. Metatarsalgia najczęściej dotyka kobiety w średnim i starszym wieku.

     

    Ból w śródstopiu sam w sobie nie jest rozpoznaniem, lecz anatomicznym opisem miejsca, w którym pacjent odczuwa dolegliwości bólowe. Umiejscowienie bólu w śródstopiu stanowi wspólną cechę wielu procesów chorobowych takich jak zapalenie błony maziowej drugiego stawu śródstopno-paliczkowego w przebiegu RZS, ogólne procesy zapalne w obrębie MTP, nieprawidłowa budowa anatomiczna głów kości śródstopia, podwichnięcia i zwichnięcia w stawach śródstopno – paliczkowych, zanik poduszki tłuszczowej, nerwiak przestrzeni międzypalcowej (nerwiak Mortona), czy zmiany w biomechanice  spowodowane płaskostopiem poprzecznym.

     

    Prawidłowo wysklepiona stopa dotyka podłoża trzema punktami podparcia (piętą, głową pierwszej i głową piątej kości śródstopia). Między tymi punktami przebiegają główne łuki stopy (podłużny przyśrodkowy, podłużny boczny i poprzeczny ). Wysokość sklepienia stopy różni się w populacji. Istnieje duże zróżnicowanie, a tzw. niskie sklepienie nie jest patologią.  Dopiero  obniżenie łuku z towarzyszącymi objawami bólowymi powinno odnosić się do terminu płaskostopia. Wyróżnia się dwa rodzaje płaskostopia: podłużne i poprzeczne.

     

    Łuk poprzeczny jest stabilizowany zarówno przez struktury czynne jaki i bierne, które wzmacniają i utrzymują prawidłową krzywiznę. Do struktur stabilizujących biernie należą więzadła, a czynnie  mięśnie. Głównym  mięśniem stabilizującym łuk śródstopia jest głowa poprzeczna mięśnia przywodziciela palucha, a  stabilizatorem biernym jest więzadło poprzeczne głębokie śródstopia. W prawidłowej biomechanice stopy więzadła  podtrzymują łuki stopy bez udziału mięśni. Natomiast gdy obciążenie stopy wzrasta podczas chodzenia lub biegania to dla utrzymania łuku stopy dodatkowo angażowana jest siła mięśni.

     

    Płaskostopie porzeczne powstaje gdy dochodzi do obniżenia łuku poprzecznego stopy w wyniku  wiotkości więzadeł i torebek stawowych oraz osłabienia struktur mięśniowych. Mogą to być przyczyny wrodzone lub nabyte – urazy, zmiany hormonalne, nadwaga. Zapadnięty łuk poprzeczny stopy powoduje poszerzenie przodostopia, zwiększenie nacisku na głowy kości śródstopia (od 2 do 5) oraz stawy śródstopno-paliczkowe. Takie zmiany w biomechanice stopy powodują powstanie kolejnych deformacji z towarzyszącymi   dolegliwościami bólowymi czyli metatarsalgiami.

     

    Szczególnie częstymi problemami w przypadku płaskostopia poprzecznego są powstające na wysokości głów 2 i 3 kości śródstopia bardzo bolesne zgrubienia zwane modzelami.

     

    Zmiany do jakich dochodzi w wyniku płaskostopia poprzecznego mają odzwierciedlenie w zniekształceniach palców takich jak palec szponiasty. Deformacja ta polega na przeproście w stawie śródstopno-paliczkowym, a zgięciu w stawach międzypaliczkowym bliższym i dalszym. Takie ustawieni dodatkowo powoduje przesunięcie  poduszki tłuszczowej dystalnie i grzbietowo wraz z paliczkiem proksymalnym. Nacisk głowy kości śródstopia na podłoże bez efektu amortyzacji przez poduszkę tłuszczową  prowadzi do nadmiernego rogowacenia skóry podeszwy i powstania modzela. Jednocześnie na wysokości stawu międzypaliczkowego bliższego dochodzi do nadmiernego kontaktu palca z obuwiem, czego efektem jest wytworzenie nagniotków, a nawet odcisków.

     

    Ryc.1 Modzel na prawej i lewej  stopie u pacjentki z płaskostopiem poprzecznym i paluchem koślawym.

    Ryc.2 Nagniotek na palcu drugim na wysokości stawu międzypaliczkowego bliższego.

     

    Leczenie metatarsalgii w przebiegu płaskostopia powinno koncentrować się na dwóch  głównych celach. Pierwszy to natychmiastowe zniesienie dolegliwości bólowych. W zależności od problemu należy usunąć  odciski, złuszczyć modzele, nagniotki. Konieczne jest odciążenie  struktur stawowych biorących udział w dysfunkcji – stawów śródstopno- paliczkowych  lub konkretnej głowy kości śródstopia. Zastosowanie znajdują tu: ortezy, peloty, kinesiotaping.

     

    Drugi cel to  poprawa biomechaniki i orientacji stawów stopy, a jeśli jest to możliwe przywrócenie prawidłowego łuku poprzecznego stopy. Doświadczony fizjoterapeuta dobierze odpowiednie narzędzia pracy do problemu pacjenta takie jak terapia manualna, kinesiotaping, kinezyterapia lub odpowiednie odciążenie w postaci wkładki lub peloty. Postępowanie rehabilitacyjne musi być szersze niż koncentracja  na problemie płaskostopia poprzecznego. Często jednemu zaburzeniu towarzyszą inne, które tworzą łańcuch przyczynowo- skutkowy, w przypadku stopy może on doprowadzić terapeutę aż do problemów w kręgosłupie.

     

    Przy współistniejącym stanie zapalnym w stawach lub tkankach miękkich istotne jest wdrożenie  leczenia przeciwzapalnego. W  gabinecie fizjoterapeutycznym  można skorzystać z zabiegów fizykoterapii. Warto zwiększyć efektywność działania fizykoterapii poprzez dodatkowe użycie żelów z substancjami leczniczymi, które poprzez działanie prądu (jonoforeza) lub ultradźwięków (jonoforeza) głębiej wnikną w tkanki. Jeśli dolegliwości bólowe wynikające z zapalenia nie ulegną zmniejszeniu konieczne  jest skonsultowanie pacjenta z ortopedą, niezbędne mogą okazać się leki przeciwzapalne lub inne formy leczenia zarezerwowane dla lekarzy.

     

    Ponadto pacjentowi zaleca się uzyskanie właściwej masy ciała, częste zmiany pozycji eliminujące nieustanne obciążanie stopy, noszenie wygodnego obuwia. Buty muszą być wygodne, amortyzujące, dopasowane. Należy zwrócić uwagę aby grzbietowa część nie uciskała na palce, a  wkładka była dobrze wyprofilowana. Obuwie powinno być  płaskie z 3-4 cm. podwyższeniem na pięcie.

    Adrianna Chocianowska

    Podolog/Fizjoterapeuta

     



  • 16 marca 2018

    Stopy ultrasa


    Stopa ultrasa narażona jest na liczne przeciążenia i urazy dotyczące skóry i paznokci,  których leczeniem zajmuje się podolog w profesjonalnym gabinecie.  Dziesiątki kilometrów biegu po różnym, często kamienistym podłożu, podbiegi  i strome zbiegi doprowadzają do  problemów takich jak  krwiaki podpaznokciowe, pęcherze, modzele, nadmierne zrogowacenia naskórka, odciski, czy wrastające paznokcie.  Co robić  gdy, coś takiego przydarzy się podczas zawodów, a następnego dnia musicie biec dalej? Gdzie szukać pomocy po  powrocie do domu?   Dziś przybliżę Wam jak powinien wyglądać sposób leczenia w najczęstszych problemach ultra biegaczy.

     

    Krwiaki podpaznokciowe

    Jest to najczęstszy problem ultra biegaczy powstający szczególnie podczas zbiegów, gdy dochodzi do znacznego nacisku i uderzeń palców o but.  Konsekwencją tego jest  wylew krwi, który spowodowany jest uszkodzeniem drobnych naczyń krwionośnych znajdujących się pod płytką paznokcia. Wynaczynienia powodują zmianę zabarwienia płytki na czerwony, następnie sinoczarny kolor. Mogą powodować zmianę kształtu, pofałdowanie lub pojawienie się poziomych bruzd na płytce paznokciowej. Duże krwiaki podpaznokciowe często dają dolegliwości bólowe i są przyczyną onycholizy czyli oddzielenia się płytki od łożyska. Następstwem takiego stanu jest „zejście paznokcia”. W przypadku mniejszych krwiaków paznokieć uszkodzony przerasta zdrową płytką. Czas odrastania paznokcia waha się  od 12 do 18 miesięcy a jego miesięczny przyrost to 2-3mm.

     

    Zdj. 1. Krwiak podpaznokciowy

      

    Zdj. 2. Paznokieć palucha po usunięciu krwiaka

     

    Leczenie krwiaków podpaznokciowych zależy od ich wielkości i współistniejącego bólu. Małe krwiaki często wchłaniają się samoistnie, natomiast duże należy ewakuować spod płytki paznokciowej gdyż towarzyszy im rozpierający ból.

    W gabinecie podologicznym odbarczenie  polega na przewierceniu płytki paznokciowej frezem co powoduje wypłynięcie nadmiaru krwi i zmniejszenie ciśnienia  pod paznokciem. Następnie zakłada się specjalistyczny opatrunek, często z elementami odciążenia. Podczas zawodów, gdy nie można skorzystać z pomocy podologa, jedynym rozwiązaniem jest przebicie płytki sterylną igłą, a następnie zrobienie opatrunku. Niezwykle ważne jest aby zachować maksymalną sterylność aby nie dopuścić do zakażenia.

    Konsekwencją krwiaków podpaznokciowych jest onycholiza, czyli odklejenie płytki paznokciowej od łożyska prowadzące do jej odpadnięcia.  Jest to proces etapowy od uczucia „odchylania”, przez uczucie „luzu” aż do samoistnego odpadnięcia paznokcia. Tak długo jak paznokieć utrzymuje się na palcu stanowi on naturalne zabezpieczenie dla łożyska, dlatego nie należy go „zrywać chirurgicznie”. Prawidłowa pielęgnacja na tym etapie polega na skracaniu paznokcia. Jeżeli dojdzie do samoczynnego odpadnięcia uszkodzonego paznokcia należy zadbać o odsłonięte łożysko.  W tym celu wykonuje się rekonstrukcje płytki paznokciowej, stosuje ortezy z żelu polimerowego, specjalistyczne opatrunki hydrokoloidowe i preparaty regenerujące. Wszystkie wymienione metody zabezpieczają łożysko paznokcia przed nadmiernym uciskiem, wysuszeniem i cofnięciem.

     

    Pęcherze

    Pęcherze to bolesne, wypełnione płynem zmiany, które pojawiają się jako reakcja skóry na ucisk i tarcie. Sprzyjającymi warunkami do ich  powstania jest wzmożona potliwość stóp. Zazwyczaj problem zaczyna się od niewielkiego otarcia prowadząc do rozwarstwienia poszczególnych warstw naskórka i napłynięcia płynu surowiczego.

    Jak sobie radzić z takim problemem?

    Gdy już powstaną  najlepiej przebić pęcherz w jałowych warunkach (podczas zawodów warto zadbać o preparaty takie jak Skinsept do odkażenia skóry, Octenisept/Granudacyn do odkażenia rany i sterylne, jednorazowe produkty – igły, gazy). Po osuszeniu pęcherza miejsce przebicia należy zabezpieczyć opatrunkiem  hydrokoloidowy.  Jego zadaniem jest szczelna izolacja rany i utrzymanie wilgotności. Po wchłonięciu wysięku hydrokoloidy zawarte w opatrunku tworzą miękki żel, który chroni ranę przed uciskiem i urazami mechanicznymi.

    Jednakże każdy, komu choć  raz, pęcherze odebrały przyjemność z biegu, zrobi wszystko aby nie nabawić się tego problemu ponownie, dlatego:

    • Przed założeniem skarpet zastosujcie specjalny sztyft przeciw otarciom (osobiście stosuję sztyft firmy RUCK).
    • Skarpetki powinny być oddychające, miękkie i maksymalnie delikatne, bezszwowe. – Warto przetestowanie kilku par zanim wybierze się te do biegania w zawodach. W gabinecie spotkałam się z biegaczami, którzy stosują dwie pary skarpet aby zmniejszyć tarcie – jest to rozwiązanie dla nielicznych bo znacząco zwiększa się ciepłotę i potliwość stopy, ale może komuś takie rozwiązanie pomoże.
    • Nigdy nie biegajcie w nowym obuwiu. Wydaje się oczywiste, ale pokusa bywa większa od rozsądku. Buty powinny być wygodne, przetestowane i dobrze rozbiegane.
    • Przy nadmiernej potliwości stóp można stosować pudry lub rozważyć użycie preparatów z solami glinu (czyli aluminium zawarte w antyperspirantach).

    Zdj. 3. Pęcherz na grzbietowej stronie palca

     

    Modzele/Nadmierne rogowacenie naskórka

    Modzel to zmiana skórna powstająca w wyniku przewlekłego ucisku i tarcia skóry pokrywającej nadmiernie uwypuklone wyniosłości kostne. Typowymi miejscami formowania modzeli i hiperkeratoz są :

    • zewnętrzna powierzchnia palucha,
    • pięta
    • centralna cześć kłębu stopy pod kośćmi śródstopia,
    • boczna krawędź stopy.

    Modzel jest zmianą słabo odgraniczoną od zdrowej otaczającej skóry. Zmiana zazwyczaj jest okrągła lub owalna o lekko żółtej barwie. Warstwa rogowa nie jest unerwiona,  ale modzelom towarzyszy ból występujący w  wyniku  ucisku  warstw niżej położonych.  Czynnikami predysponującymi do powstania są:

    • noszenie niewłaściwego obuwia – zbyt ciasne lub niewygodnie,
    • płaskostopie,
    • zaburzenie statyki ciała,
    • nadmierne usuwanie zrogowaciałego naskórka.

    Co robić? W przypadku modzeli nie ma „szybkiego rozwiązania”,  jedyną właściwą drogą powstępowania jest skrupulatna i systematyczna pielęgnacyja oraz odciążenie miejsca ucisku. Najlepszy efekt osiągniecie  jeśli po zabiegu złuszczenia wartstw rogowych w gabinecie podologicznym, już  w warunkach domowych będziecie stosować codziennie preparaty nawilżające i zmiękczające. Działanie pielęgnacyjne  należy wesprzeć  poprzez odciążenie miejsc narażonych na pojawienie się zmian, poprawę postawy ciała oraz odtworzenie sklepienia podłużnego i poprzecznego stopy poprzez zastosowanie wkładek ortopedycznych.

    Czego kategorycznie nie wolno robić to ścinać samodzielnie powierzchownych warstw modzeli. Grozi to zranieniem. Zabieg ten wykonany nieudolnie, w nierówny sposób zmniejsza ich grubość, doprowadzając do ryzyka głębokich pęknięć. Szczeliny w obrębie skóry predysponują do zakażeń bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych.

    Zdj. 4. Modzel

     

    Odciski

    Odcisk to najczęściej okrągła, bladożółta, dobrze odgraniczona od otoczenia, zrogowaciała zmiana wystająca ponad powierzchnię skóry. Najbardziej charakterystycznym elementem odcisku jest centralnie położony, twardy rogowy trzpień, który pod wpływem ucisku drąży w głąb skóry i powoduje dolegliwości bólowe.

    Odciski powstają na skutek ucisku z dwóch stron: „kość – powierzchnia buta”, bądź „kość – kość”. Skóra w miejscu poddawanym zbyt intensywnym naciskom ulega zrogowaceniu.  Miejscami predysponującymi do wystąpienia odcisku są te części stóp, które wywierają największy nacisk na podłoże i są małymi podskórnymi wyniosłościami kostnymi np. grzbietowe powierzchnie palców III, IV, V , przylegające do siebie powierzchnie palców lub śródstopie.

    Co robić?  Odciski najbezpieczniej i najskuteczniej  usunąć w gabinecie podologicznym. Zabieg polega na zeszlifowaniu twardej rogowej warstwy naskórka, a następnie usunięcia rogowego trzpienia za pomocą dłuta. Miejsce usunięcia należy zabezpieczyć opatrunkiem. W domu należy stosować nawilżające i natłuszczające maści, oraz zabezpieczyć  miejsce narażone na ucisk odciążeniem lub ortezą.

    Odradzam usuwania odcisków na własną rękę stosując preparaty dostępne na rynku. Dlaczego? Ponieważ większość plastrów i płynów na odciski jest na bazie środka złuszczającego (głównie kwas salicylowy), którego nieumiejętne stosowanie może doprowadzić do poparzenia chemicznego (skóra w miejscu zastosowania preparatów staje się zbielona, zmacerowana, a naskórek wokół zmiany jest zaczerwieniony i łuszczy się). Zarówno preparaty na odciski  i ich samodzielne wycinanie i nie dają pożądanego efektu bo nie są wstanie usunąć głównej przyczyny bólu, którą jest trzpien. Tylko podolog może usunąć prawidłowo cały odcisk.

    Zdj. 5. Odcisk na grzbietowej stronie palca

    Zdj. 6. Miejsce po usunięciu odcisku

     

    Wrastające paznokcie

    Wrastający paznokieć to bolesna dolegliwość, która dotyczy najczęściej dużego palucha u stóp. Krawędź płytki paznokciowej wbija się w otaczający ją wał okołopaznokciowy. Powoduje to przerwanie ciągłości naskórka, a co za tym idzie ból, obrzęk, rumień i powstanie stanu zapalnego bocznej części wału okołopaznokciowego, który utrudnia normalne funkcjonowanie.

    Zdj. 7. Wrastający paznokieć

    Główną przyczyną wrastających paznokci jest nieprawidłowe skracanie płytki paznokciowej. Wycinanie kątów paznokcia, pozostawianie ostrych, niedociętych krawędzi w konsekwencji prowadzi do zmiany toru wzrostu płytki i wrastania. Obok niewłaściwej pielęgnacji częstymi przyczynami sprzyjającymi wrastaniu są:

    • ucisk spowodowany źle dobranym obuwiem,
    • uraz mechaniczny paznokcia powstały np. podczas biegów,
    • wzrost wagi ciała,
    • zmiany ortopedyczne stóp,
    • nadmierne pocenie, a w następstwie maceracja skóry.

    Leczenie wrastającego paznokcia

    Metody podologiczne wykorzystywane w korekcji paznokcia wrastającego są mało inwazyjne i bardz0 skuteczne. Metodę korekcji dobiera się indywidualnie dopasowując do etapu leczenia. Może to być klamra, rurki protekcyjne bądź tamponada.

    Tamponada jest najprostszą, najtańszą i bardzo skuteczna metodą. Ma ona na celu odseparowanie wrastającego paznokcie od wału około paznokciowego i zniwelowanie bólu . Materiał opatrunkowy wymienia się  systematycznie. Pochłania on krew i przyspieszając gojenie. Jest to także „pierwsza pomoc” w  sytuacji kiedy pacjent odczuwa dyskomfort spowodowany płytką paznokciową, a z różnych względów nie może zgłosić się do podologa.

    Rurki protekcyjne  zbudowana są z  tworzywa przeciętego z jednej strony na całej długości. Rurkę nasuwa się na brzeg płytki. Pozwala to  kontrolować tor wzrostu  i oddzielić wał około paznokciowy od paznokcia. Odpowiedni rozmiar dobiera się w zależności od grubości płytki paznokciowej i zabezpiecza nagelmassą.

    Ortonyksja czyli korekcja paznokcia przy pomocy klamer daje nam całą gamę  możliwości.  Znane są między innymi klamra Frasera, VHO, 3-TO, klamra BS czy Podostrip. Każdą dobiera się indywidualnie dopasowując materiał  do przypadku i etapu wrastania. Celem klamry jest uniesienie brzegów płytki , co odciąża wał około paznokciowy i usuwa przyczynę bólu. Dobrze założona klamra, prawidłowy proces leczenia  prowadzony przez doświadczonego specjalistę i współpraca ze strony pacjenta gwarantują sukces.

    Pamiętajcie, że w dużej mierze sami możecie zapobiegać wrastaniu paznokcia prawidłowo skracając płytkę paznokciową. Docinając kąty paznokcia, używając  do tego  odpowiedniego sprzętu. Noście wygodne,  dobrze dopasowane, przewiewne obuwie. Zmniejszy to ryzyko urazu palucha i maceracji skóry, która sprzyja wrastaniu i rozwojowi zakażenia. W razie problemu nie zwlekacie z wizytą u podologa.  Dzięki właściwym, podjętym we wczesnym etapie działaniom jesteście w stanie wrócić do treningu bez żadnych strat kondycyjnych.

    Adrianna Chocianowska

    Podolog/Fizjoterapeuta

     



  • 3 marca 2018

    Specjalista… podolog!


     

    Wiedza i czas

    Rozwój nauki w różnych dziedzinach życia jest tak oszałamiający, że człowiek nie jest w stanie być na bieżąco ze wszystkim. Oczywiście można próbować, ale czasy gdy wszyscy znali się na wszystkim powoli przechodzą w zapomnienie. Może poza sportem – na tym zawsze znamy się najlepiej!
    Niestety doby nie wydłużymy, czasu nie zatrzymamy. Możemy zaryzykować i spać krócej, ale w długoterminowym rozliczeniu będziemy mieć więcej strat takiego rozwiązania (zaburzenia gospodarki hormonalnej, osłabienia układu odpornościowego, zaburzenia snu) niż zysku.

     

     

    Specjalizacja

    Jak więc opanować ten ogrom wiedzy pomimo braku czasu?! Poprzez specjalizację! Tylko tak można zapewnić sobie nieustanny rozwój a co za tym idzie skuteczne leczenie pacjenta.
    Specjalizacja rewelacyjnie zobrazowana jest w medycynie. Lekarz zawęża swój obszar działania stając się ortopedę, następnie specjalizuje się w ortopedii dziecięcej, aby na koniec zajmować się wyłącznie kończyną dolną dzieci.

    Warto dodać, że powstanie zawodów takich jak pielęgniarka czy fizjoterapeuta to też konsekwencja braku czasu lekarzy i rozwoju wiedzy w tych tematach. Obecnie w przypadku fizjoterapii zachodzi również szereg specjalizacji, nie wchodząc w szczegóły najważniejsze to: dziecięca, ortopedyczna, neurologiczna, sportowa.

     

    Podolog

    Podologia to kolejna specjalizacja. Jest odpowiedzią na rosnące potrzeby pacjentów z problemami w obszarze stóp. Zakresem zainteresowania obejmuje zarówno układ ruchu stopy i podudzia, jak i skórę, tkankę podskórną oraz paznokcie.

    Podolog posiada wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii, biomechaniki oraz wszelkich patologii stopy i podudzia. Ponadto musi mieć przynajmniej podstawową wiedzę z zakresu dermatologii, endokrynologii i angiologii oraz stosowania podstawowych środków farmakologicznych i kosmetycznych.
    Podolog zajmuje się leczeniem zachowawczym, profilaktyką, pielęgnacją i zaopatrzeniem ortotycznym. Zadaniem podologa jest rozpoznanie zmian patologicznych na stopach oraz przeprowadzenie odpowiednich zabiegów. W gabinecie podologicznym można uzyskać pomoc w zakresie prawidłowego skracania paznokci, opracowania paznokci grzybiczych czy zrogowaciałych, usuwania modzeli i odcisków, korekcji za pomocą klamer na paznokcie wrastające i wkręcające, a także protetyki paznokcia. Do kompetencji podologa należy również wskazywanie rodzaju obuwia odpowiedniego dla określonego typu stopy i edukacja pacjenta w zakresie codziennej pielęgnacji stóp.

     

     

    Częstymi pacjentami gabinetów podologicznych są pacjenci cierpiący na choroby cywilizacyjne takie jak cukrzyca, otyłość, zmiany naczyniowe. Dużą grupę stanowią także osoby chorujące na choroby autoimmunologiczne (łusczyca, liszaj płaski), endokrynologiczne (nadczynnośc, niedoczynnośc tarczycy, choroba Hashimoto) czy dermatologiczne (zmiany grzybicze, wypryski kontaktowy). Dlatego podolog musi mieć wiedzę z pogranicza różnych dziedzin medycznych i współpracować z lekarzami danych specjalizacji.

     

    Zespół

    Prawidłowa terapia, współpraca z lekarzami różnych specjalności i fizjoterapeutami to gwarancja powodzenia w leczeniu.
    Specjalizujmy się, ale jednocześnie współpracujmy i uczmy się od siebie nawzajem bo kompetentny zespół specjalistów to model, do którego warto dążyć.

     

    Adrianna Chocianowska

    Podolog/Fizjoterapeuta




Witajcie!


Wraz z nową odsłoną strony internetowej chciałabym Was serdecznie powitać i zaprosić do śledzenia bloga Kliniki Stóp. Znajdziecie tu cenne i przydatne informacje dotyczące podologii, fizjoterapii i podochirurgii. Blog zapewni nam możliwość kontaktu i udzielenia odpowiedzi na nurtujace Was pytania. Będziemy dzielić się nowościami, przebiegiem terapii i praktycznymi wskazówkami. Zarówno nasi pacjenci jak i koledzy i koleżanki po fachu znajdą tu coś dla siebie.


Liczę na Wasz czynny udział w tworzeniu i kształowaniu bloga!


Pozdrawiam
Adrianna Chocianowska